Lawenda Riz

— Czego ode mnie chce gwiazda uniwersytetu? Po co się do mnie przyczepiłeś, do cholery? — Syczę, zerkając na jego wybrane towarzystwo. On też nie chce, żeby nas widziano razem. — Znam twój najstraszniejszy sekret, Yuki. Wiem, kto płaci za twoje studia — Dean rozkoszuje się moją reakcją. Zamknęłam oczy, żeby nie widział mojego przerażenia, ale z drżącymi rękami nic nie mogę zrobić. — Więc zagramy w grę, rudzielcu. Ja rozkazuję — ty wykonujesz. Chcesz, żebym milczał? — Nic ci nie wyjdzie — parzę go nienawistnym spojrzeniem, oblizując wyschnięte wargi, na które tak się gapił. — Ja też dowiedziałam się o tobie czegoś. O tobie i twojej macosze — nigdy nie widziałam, żeby ludzie tak szybko bledli. Ten idealny kretyn sam się prosił. — No co, mażorze, teraz zagramy według moich zasad?

On myślał, że wie o kobietach absolutnie wszystko. Jednym spojrzeniem układał piękności w swoim łóżku. Szaleńczo charyzmatyczny, pewny siebie uwodziciel. Pożądany i wybredny narcyz. Dopóki nie spotkał jej – swojej błękitnookiej zguby, upartej Wasyliny, która złamała wszystkie jego schematy. Czy amerykańskiemu bogaczowi uda się znaleźć klucz do serca ukraińskiej piękności i wygrać zakład na trzy życzenia? A może marzy o tym, by przegrać od pierwszego spojrzenia? # bohaterka z charakterem # desperacki uwodziciel, któremu przeznaczone było stać się mężczyzną marzeń # humor z pieprzem i namiętność z miodem

Bardzo się myliłam, sądząc, że wiem o miłości wszystko. Nie, przede mną jeszcze poznanie siły tych uczuć, spalenie się do cna, odrodzenie i spotkanie Jego. On zniszczył mój świat, odmienił moje życie, zmusił mnie do walki i dalszej wiary. Nienawidzimy się i kochamy z równą mocą. Na naszą dolę przypadło wiele nieszczęść, prób i krótkich chwil szczęścia. Lecz mam nadzieję, że pewnego dnia miłość zwycięży. Tylko pomóż mi pozostać silną, tylko bądź gdzieś tam, a ja cię znajdę. Bo bez ciebie ten Wszechświat straci wszelki sens…

— Nie wiem, jak być twoją żoną — przechodzę na szept, nie odrywając oczu od jego uwodzicielskiego spojrzenia. — Tylko ty dasz sobie z tym radę — odpowiada równie cicho, a od wibracji jego głosu moje serce zaczyna tańczyć dziki walc. — Proponując mi małżeństwo, masz na myśli też… łóżko? — głupota mojego pytania tylko podkreśla moje zdenerwowanie. — Tak, Waria. Miałem na myśli prawdziwe małżeństwo, dzielić razem smutki, radości i kochać się — oddech Jana staje się ciężki, spojrzenie ciemnieje. Mam wrażenie, że albo sala zaczyna powoli się kręcić, albo zawodzi prawo grawitacji. — A jeśli… nie chcę się spieszyć z… seksem? — mocno obejmuję go za szyję. Nie wiem, co się ze mną dzieje, moja miłość do niego jest bardzo dziwna, z własnymi dziwactwami. — Wyjdź za mnie, a poczekam tyle, ile będzie trzeba. Zaryzykujemy razem?

Trzeba mieć talent, żeby tak wkurzać ludzi! Zuchwały, nie do zniesienia, mistrz ironicznych docinków, car i bóg w swojej firmie i… mój mąż. Fikcyjny. I nikt nie może się dowiedzieć, że nie jesteśmy prawdziwym małżeństwem. Podpisaliśmy kontrakt na cały rok. Nie pojmuję, jak mogłam się na to zgodzić?! Przyjęłam rzucone przez niego wyzwanie w przypływie szaleństwa i teraz muszę odgrywać czułą koteczkę z kilku ważnych dla niego powodów… Ale nie wszystko jest takie proste. Wygląda na to, że ten diabełek zaczyna się we mnie zakochiwać. I co ja mam teraz zrobić? Odwzajemnić się szefowi czy zwiać na koniec świata? #dwukrotnie rozwiedziony potwór #eksplozywny humor #bohaterka z kąśliwym charakterem

— Nastiusz, kontynuujmy umowę i możesz zostać ze mną oraz naszym dzieckiem. Możesz być moją żoną tak długo, jak zechcesz — wbija we mnie swój przenikliwy wzrok. Mężczyzna, którego nigdy nie zdołam do końca rozszyfrować. Jego wrogowie twierdzą, że Czerkes nie ma serca. To nieprawda. Jest władczy, wymagający, czasem cholernie nie do zniesienia, boją się go i szanują, ale mnie pozwolono zobaczyć go innym. Tak niesprawiedliwie, zmusił mnie, żebym go pokochała, zapewnił, że nasze uczucia są wzajemne, a jednak wciąż to nie nasze pragnienia decydują, lecz punkty umowy. Chce się krzyknąć: „A czego chcesz ty?” Ale zamiast tego, połykając łzy, zamierzam zrobić to, czego się po mnie nie spodziewa. Muszę się dowiedzieć, czy naprawdę mój mąż jest gotów dla mnie pójść na wszystko...

— Spójrz na mnie. Nie jestem z żelaza, moja dziewczyno. Nie można doprowadzać mężczyzny do szaleństwa i oczekiwać, że nie będę chciał cię pocałować! Już kilka dni ukrywam się w tej głuszy samotnie z najprzystojniejszym mężczyzną, jakiego kiedykolwiek widziałam. A ja wciąż panicznie boję się bliskości. — Przepraszam, że cię dręczę — łkając, wpatrując się w jego niesamowite niebieskie oczy. — Jestem gotów czekać wiecznie. I znasz powód. Ale pozwól chociaż na jeden pocałunek, a przekonasz się, że moje dotknięcia nie są takie jak tego drania. Nie jestem moim bratem, Nino. Nigdy nie zrobię ci krzywdy — na emocjach jego oddech staje się urywany, ciężki. Spojrzenie ciemnieje. — Dobrze. Zamknij oczy. ...Sama cię pocałuję — będzie przykro, jeśli zemdleję w jego objęciach, ale jeśli ktoś jest w stanie uleczyć moje serce – to on… Rodion Atlas. Można czytać osobno!

Za bardzo kocham życie, żeby się poddać – nie trafiłyście na tę właściwą! Ale, jak się okazało, postrzegałam otaczający świat nie tak, jak trzeba, więc prawda brutalnie zrzuciła ze mnie moje różowe okulary. I to akurat wtedy, gdy byłam na to zupełnie nie przygotowana. A wszystko przez przyjaciółkę, którą nagle zapragnęłam uratować. Zgodnie z prawem podłości wszystko zmieniło jedno jedyne spotkanie. Chłopak, który niespodziewanie zaczął się mną opiekować, ten arogancki, zarozumiały majętny typ, okazał się nie do końca człowiekiem. Ale najdziwniejsze było to, z czym zetknęłam się na północy. Wataha wilkołaków całkowicie zmieniła moją dolę, wypełniając ją emocjami i uczuciami. Czy można przeżyć rozstanie i stratę, powierzając serce komuś, kogo prawie się nie zna? Można, jeśli w oczach tego niezwykłego mężczyzny widzisz oddanie i bezwarunkową miłość.

Stulecia morskie wiedźmy ukrywały się wśród ludzi, lękając się odwetu i nie odważając się ujawnić swej mocy. Nie wybrałam swojego daru – to on wybrał mnie. Niestety, nie udało mi się dochować tajemnicy, więc teraz albo uratuję narzeczoną zuchwałego księcia, albo spłonę na stosie. Tylko że nie wszystko jest takie proste... Milord Goran nawet nie podejrzewa, jaką cenę będzie musiał zapłacić! I czy ja, ostatnia wiedźma Chodora, zdołam zostać żoną nielubianego?

Takie czystokrwiste jak ja rodzą się coraz rzadziej. Poślubić wnuczkę przywódcy klanu marzy każdy berserk zdolny do przedłużenia rodu. Oprócz… Jego. Okazuje się, że bycie rozpieszczoną córką zamożnego ojca jest znacznie prostsze niż poznanie prawdy o swoim pochodzeniu i stanie się częścią klanu, gdzie wszystko decydują mężczyźni. Berserkerki tak wiele wiedzą o nienawiści i tak mało o miłości. Muszę uratować przyjaciela, dla którego jestem gotowa na wszystko, nawet zawrzeć fikcyjną umowę małżeńską z tym, kto nie zwraca na mnie uwagi. Tylko że w żadnym razie nie spodziewałam się, że zechcę nauczyć go kochać...

Każda dziewczyna, gdziekolwiek rzuci ją życie, powinna pamiętać jedną zasadę: nie można ślepo ufać przystojniakom, bez względu na to, jak słodko potrafią mówić. Bo zbyt łatwo można stać się zabawką w jego rękach, narzędziem zemsty lub upragnionym trofeum, które z radością złoży na małżeńskim łożu. Ja złamałam tę zasadę… Dlatego teraz nie jestem już tylko nieokiełznanym trofeum – „miałam szczęście” zakochać w sobie najniebezpieczniejszego mężczyznę po tej i po tamtej stronie Chimerycznych Skał. Ale jego miłość to pragnienie zemsty na tym, kogo muszę uratować...

Jakaś siła, wyrwawszy ją z dotychczasowego życia, rzuca w świat waśni między księstwami, magii splecionej z brzękiem mieczy i... wilkołaków. Tutaj wysokorodni wilkołacy rządzą stadami wasali-wilkołaków. Ocalono jej życie tylko z jednego powodu – przywódca jednego z klanów zamierza zdjąć z siebie klątwę. Ale cała trudność polega na tym, że w tym celu dziewczyna musi pokochać porywczego i nieznośnego księcia. Tylko że on patrzy na nią z odrazą, a ona otwarcie nim gardzi. I w obliczu wspólnego zagrożenia rozgorzeje nie lada starcie niczym taniec ognia i wiatru.

O hrabim z Mrocznych Wzgórz krążyły najdziwniejsze plotki! Jedyną rzeczą, która nas łączyła – mnie, tak jak i jego zamek – ludzie omijali szerokim łukiem. Ja, upadła posażna panna z rodu splamionego hańbą, nie miałam szans wyjść za mąż nawet za stajennego. Dopóki nie znalazłam się w tym przeklętym zamku, gdzie jego nieznośna wysokość z uwodzicielskimi czarnymi oczami, szyderczo wykrzywiając zmysłowe wargi, obalił plotki, wyjawiając mi prawdę stokroć gorszą! I choć w królestwie Samarset kobiety nie mają żadnych praw – zmuszę tego bezczelnego, by liczył się z moją opinią! Śledź autora

— Źle ci wychodzi dotrzymywanie obietnic — staram się nie pokazywać zdenerwowania, ale wychodzi na trójkę. — Pundiku… — ciężko wzdycha Kir, przeszywając mnie wymownym spojrzeniem. — Nie masz już prawa tak mnie nazywać — zagryzam drżącą wargę. Nie można tak, po dwóch latach od rozstania, oświadczać, że jego uczucia nigdzie nie zniknęły. — Na mocy prawa mężczyzny, dla którego byłaś i będziesz jedyną dziewczyną, którą kocham — zrobię wszystko, żeby cię odzyskać i być obok. I naszego szczęścia nikt już nie odważy się nam odebrać! — jeden jego ruch i już jestem przyciśnięta między ścianą a jego ciałem. — Jesteś aż tak pewien, że powinniśmy znowu być razem? Po wszystkim, co się stało? W takim razie musisz poznać całą prawdę. — Ty też — parska Kiryło, a w jego bursztynowych oczach zastygła nieprzeparta determinacja.

Urodzili się na różnych planetach. Jej od dzieciństwa wpajano wysokie standardy moralne i gotowość do poświęceń dla ideałów Imperium. On zaś od najmłodszych lat uczył się przetrwania w samotności, został włóczęgą i przemytnikiem, a jedyną zasadą, jaką się kierował, była całkowita ich nieobecność. Oboje tak różni – ona żołnierz, on bezczelny pirat – spotkali się w niezwykłych okolicznościach i rzucili wyzwanie przeznaczeniu oraz miłości...

— Sama tego zapragniesz. Być ze mną — Artur skraca dystans do niebezpiecznej bliskości. Władczy, wciąż dla mnie nieodgadniony. On mnie wkurza, a jednocześnie przyciąga. Słyszałam o nim tyle plotek, ale chciałabym poznać choć trochę prawdy. — To nigdy się nie stanie. Mam nadzieję, że we wszystkim jesteś taki świetny i umiesz godnie przyjmować odmowy. Nigdy nie lubiłam aroganckich mężczyzn, którzy przywykli wszystko kontrolować — jestem zbyt uparta, by przyznać, że ostatnio myślę tylko o nim. — Czyli zawsze, gdy się boisz, rzucasz się na szyję mężczyznom, którzy ci się nie podobają? — ironicznie unosi brew. — Więcej tego nie zrobię — po raz kolejny dzielnie opieram się jego szalonej charyzmie. Nasze starcie trwa już kilka tygodni. Podejrzewam, że dla niego to tylko rozrywka. A ja... Ja bardzo boję się w nim zakochać!

— Przyzwyczajony dostawać wszystko, czego zapragniesz? Że żadna dziewczyna nie oprze się twojej szalonej charyzmie? — drżę, zaciskając pięści. Niech myśli, że jestem na niego wściekła, że mam nie do zniesienia charakter, byle tylko nie zgadł, co naprawdę do niego czuję. — To, co między nami kiedyś było, dla mnie nic nie znaczy! — Hej, Lubow, nie gotuj się tak — wkurza mnie, gdy Demian tak uroczo się do mnie uśmiecha. Wkurza, bo jego usta nie do zniesienia mnie przyciągają. Chcę go. Chcę i złościmy się na siebie, na niego, na okoliczności. — Ta przeszłość dla mnie też nic nie znaczy. Dla mnie ważne jest tylko to, jak ułożą się nasze relacje teraz. — Relacje? Z tobą? To jakaś nowa gra? — ironicznie wykrzywiam usta, bo się denerwuję. — M-m-m… żadnych gier, lisku. Teraz chcę być w twoim życiu naprawdę i na zawsze. Chcę nasze „szczęśliwie razem”!

— Maksie, nie możesz zmieniać warunków umowy — wypuszczam z siebie, ze strachu przechodząc na „ty”. — Ależ mogę. Trzeba było uważniej czytać drobny druk. Dług spłacisz mi nie pieniędzmi — wyjdziesz za mnie, Janino — twardy ton i niezachwiana pewność w wyniosłym spojrzeniu, podczas gdy ja zaraz dostanę prawdziwej histerii. — Ale ja już jestem zaręczona! — Nie kochasz go! — To ciebie nie kocham! — łapię powietrze z emocji. — Ja to naprawię. Mój pierwszy i wciąż jedyny… znowu wrócił do mojego życia. Nawet nie wyobrażam sobie, jak ty to teraz naprawisz… To druga część dilogii. Pierwsza jest bezpłatna i nosi tytuł „Chcę być twoją”.

— Nie możemy się już spotykać — zmuszam się, by spojrzeć mu w oczy. — Bo jesteś mężatką? — prychnął Miron. Zapalczywy, pewny siebie, gorący. — Ir, on na ciebie nie zasługuje… — Są ku temu powody, które cię w ogóle nie dotyczą! — wypuszczam powietrze, boję się, że cała moja determinacja wyparuje i nie zdołam postawić kropki w naszym romansie, bo jestem zakochaną głupią. — Byłeś po prostu moją zabawką… nie kocham cię — w rzeczywistości jest odwrotnie, ale teraz myślę tylko o dwóch kreskach na teście i przerażającym ultimatum mojego męża. — Więc nie kochasz? — władczo unosi moją brodę. — Taka dorosła, a nie nauczyłaś się kłamać. Błagać i narzucać się nie w moich zasadach. Jeśli nagle zmienisz zdanie — wiesz, gdzie mnie znaleźć. Myślałam, że nigdy więcej się nie zobaczymy, ale nasza miłość zagrała po swojemu.

Pierwsza miłość, jak się nie starać, bardzo trudno zapomnieć. Próbowałam uciec od tych wspomnień jak najdalej. Zmusiłam się, żeby nie myśleć, zanurzyłam się po uszy w pracy i nawet kilka razy poszłam na randki z cudownym chłopakiem. Ale przeszłość nieproszona znowu wdarła się do mojego życia, próbując złagodzić moje skamieniałe serce błękitnymi oczami mojego pierwszego ukochanego. Kiedy patrzy w moją stronę – odwracam wzrok. Kiedy się do mnie uśmiecha – mocniej zaciskam usta. I tym bardziej nie zamierzam z nim rozmawiać. Tak, zmienił się, nawet bardzo. Ale wszyscy wiemy, jak Ryan King potrafi wcielać się w role. Czy wciąż mnie kochasz, Ryanie? Nie, już ci nie wierzę! …Tylko że z jakiegoś powodu znowu pozwoliłam się pocałować. Druga część. Kontynuacja książki „Wygrałeś, nienawidzę cię”.