Wszystkie gatunki

Marzyła o poznaniu prawdziwej, wszechogarniającej miłości. I poznała… A potem on tę miłość zdeptał, zniszczył i złamał… Kto zdoła przywrócić ogień życia w jej duszy? Prawdopodobnie tylko ten, kto kiedyś okrutnie go zgasił…

Ona wierzyła w czystą, delikatną, silną, prawdziwą miłość. On uważał miłość za bezsensowny wymysł. Czy nauczy go kochać, czy on cynicznie rozbije jej marzenia? Kto zwycięży w tym starciu? Może pojedynek będzie miał dwóch „zwycięzców”?...

Podbić serce pierwszego, ale niedostępnego piękniasia z uniwerku? Tak. Odwzajemnić uczucie? Dwa razy tak. Teraz Mia jest szczęśliwa i namiętnie pożądana w wymarzonych relacjach. Tajemne porywy duszy są w pełni zaspokojone… będą. Zostało tylko opanować niespodziewaną i zbyt podniecającą reakcję na przyjaciela swojego ukochanego.

Powinnam była zginąć w straszliwym wypadku, a obudziłam się w świecie, gdzie pierwszym, co usłyszałam, było: „Wasza Wysokość…”. Początek mojej historii może wydawać się typowy i magiczny, lecz stopniowo zamienia się w odkrywanie cudzych tajemnic, co nieuchronnie wpycha mnie w pułapkę. Będę musiała wybrać, kto jest przyjacielem, a kto wrogiem. Niech bogowie bronią, żebym się pomyliła… Król, który zdaje się pragnąć mojego szczęścia, nie potrafi przemieniać się w smoka, choć wszyscy wokół szepczą o jego sile i potędze płynącej ze smoczej krwi. Dlaczego tylko mnie to dziwi? I dlaczego za słowami o wielkości i mocy dostrzegam strach? Nieznani mi czarownik i wróżka przysłali mi pomocników oraz strażnika w postaci niezwykle gadatliwego kota. Co mam z tym wszystkim zrobić?

Oddech mi się zaciska i boję się, że zaraz stracę przytomność. To wszystko nie może być prawdą. Ten Hunter, którego poznałam w Londynie, nie może być tym Hunterem. Ale to on. Na pewno. Hunter w końcu skupia na mnie wzrok i potyka się w kroku. Zatrzymuje się i marszczy brwi. Zdziwiony? Ja też. – Dzień dobry – podaję mu rękę i bardzo liczę na to, że mój głos brzmi pewnie. – Nazywam się Daryna. Będę pana tłumaczem. – Hunter – wkłada dłoń w moją i mam wrażenie, że czas się zatrzymuje. Tylko dla nas dwojga. – Bardzo miło, Daszo. Myślę, że to będzie dla mnie ciekawe zadanie. Cieszę się, że się zgodziłam. I chyba Myron miał rację. Trzeba bardziej interesować się piłką nożną. Poprawię się.

- Chcesz, żebym udawała twoją żonę? – Kira była nie tylko zaskoczona, lecz wręcz wstrząśnięta tym, co usłyszała. – I chcesz, żebym naprawdę, czyli oficjalnie, za ciebie wyszła? – Właśnie tak – potwierdził Timur. – Będziesz moją legalną żoną przez jakiś czas. A potem, gdy wrócimy do Ukrainy, rozwiedziemy się i rozejdziemy każdy w swoją stronę. – Skąd w ogóle wziąłeś, że może mnie to zainteresować i zgodzę się pomagać ci w tej awanturze? Naprawdę nie masz do kogo się zwrócić? – Twoja usługa nie będzie bezpłatna – pospiesznie zapewnił Timur, wracając za Kirą do swojego samochodu. – Hotel, który zbuduję w waszym mieście, będzie należał do ciebie, a ponadto spłacę wszystkie długi twojego wujka i zachowa on stanowisko mera. Twój wujek liczy na twoją rozsądek.

- Proszę powiedzieć, jak długo jesteście małżeństwem? – Igor gwałtownie zmienił temat. – Trzy lata – krótko odpowiedziała Emilia, przekonując się, że to zwykłe pytanie i nie kryje się za nim żaden ukryty sens. – Dziękuję panu, że mnie wtedy uratował… – Już mi dziękowałaś – uśmiechnął się Igor. – Próbujesz unikać rozmowy o swoim życiu rodzinnym? Nie chcesz, żeby zadawano ci podobne pytania? Ale to nie jest zwykła ciekawość, muszę wiedzieć, kto będzie zajmował się wychowaniem mojej córki. – Może pan zapoznać się z moim CV – pospiesznie dodała Emilia. – Już się zapoznałem, moja żona dała mi je do przeczytania. Pytała, czy je akceptuję – Igor zatrzymał się na światłach, wjeżdżając do miasta. – Oczywiście, że zaakceptowałem, nie miałem powodów, by protestować. Ale chciałbym dowiedzieć się o tobie więcej jako o osobie…

On podszedł bliżej i ich spojrzenia się spotkały. Nagle, w jednej chwili, Daryna przypomniała sobie, kto teraz stoi przed nią. Ten, którego nienawidziła całym sercem. Ten, o którym zapomniała, wkładając tyle wysiłku. Nic dziwnego, że go nie poznała – w jej wspomnieniach już go nie było. – Wład – szepnęła jego imię. – Czy to naprawdę ty? – Cieszę się, że choć imię moje pamiętasz – lekko uśmiechnął się Wład. – Kiedy wróciłaś? – Wczoraj – krótko odpowiedziała Daryna, powoli dochodząc do siebie. – Wróciłaś wczoraj, a dziś już na pracy. Poznaję w tobie dobrą dziewczynkę Darynkę, która nie lubiła siedzieć bezczynnie. Za mąż chyba nie wyszłaś – Wład spojrzał na jej palec bez obrączki. – Wiesz, a ja się nawet cieszę. Jesteś wolna i ja jestem wolny…

—Ci-ci-ciąża? —jąkając się, z głosem drżącym jak galaretka. —Tak —odpowiedziała pielęgniarka z absurdalnie radosnym uśmiechem po tym, jak rzuciła mi taką bombę—. Gratulacje, przyszła mamo. Gratulacje? GRATULACJE!? To nie ślub! Ani urodziny! Ani nawet zaliczony egzamin! To… koniec. Przynajmniej mój koniec. Zadawać się ze złym chłopakiem ze szkoły. Raz. No… trzy. Dobra, cztery. Nieważne. Chodzi o to, że to był bardzo zły pomysł. A teraz jestem w ciąży. Z nim. I nikt nie może się dowiedzieć. No… ty możesz. Ale obiecaj, że się nie będziesz śmiać. Albo przynajmniej cicho. Bo to… to będzie urocza katastrofa.

Wracając do rodzinnego Londynu, Elżbieta nawet nie mogła sobie wyobrazić, czym okaże się dla niej powrót do domu. Będzie musiała zmierzyć się nie tylko ze swoją przeszłością, od której tak marzyła się uwolnić i którą próbowała zapomnieć, lecz także z własnymi uczuciami. A co się stanie, gdy jej przeszłość zechce stać się nie tylko jej teraźniejszością, ale i przyszłością?

W objęciach nieznajomego szukała ukojenia od nieznośnego bólu, który rozdzierał jej duszę po zdradzie męża. On zaś starał się spełnić prośbę starego przyjaciela i pomóc pięknej Syrenie. Dla siebie stali się pocieszeniem tylko na jedną noc, nic więcej. Przecież żadne z nich nie szukało miłości. Lecz kapryśny los i magia Wigilii zetknęli ich nieprzypadkowo. Bo wszystko ma swój czas. I miłość też.

- To ty będziesz mi stawiać warunki, czy jak? — przerwał jej, zdziwiony jej bezczelnością, jak mu się wydawało. — Nie, kotku, tu zasady będę ustalał ja. Przyjechałaś do mojej rodziny, więc moje warunki. A są proste: będziesz robić wszystko, co zechcę. W przeciwnym razie naprawdę będziesz musiała wracać do domu. Zrozumiano? — I tak miałam o tobie złe zdanie, ale teraz — jeszcze gorsze — oburzona rzuciła Złata, uderzając kieliszkiem o stół. Już chciała wstać, ale... — Siedź, gdzie siedzisz — zgrzytnął zębami Zachar. — Mój wujek i Julia mają myśleć, że świetnie się dogadujemy. Że ich plan się udał i zainteresowaliśmy się sobą. Nie trzeba ich martwić ani robić scen. Więc jeśli chcesz zostać w Mediolanie i pracować w atelier Julii, proszę, zachowuj się godnie, okazuj szacunek i spełniaj wszystkie moje życzenia. Jakiekolwiek by nie były.

—Rodzina nie jest zachwycona tym, że jestem sama i ciągle próbują mnie z kimś poznać. A ja nie chcę się z nikim spotykać, chcę pozostać niezależna — Ewa ciężko westchnęła. — Jestem tym wszystkim zmęczona. Mam już dość ciągłego oporu. — A dlaczego chcesz być sama? — Denysa nagle też to zaciekawiło. — Nie twoja sprawa — Ewa wstała od stołu. — Minęła już ponad godzina. — Ewo, usiądź z powrotem. Mam dla ciebie propozycję. Pomóż mi, a ja pomogę tobie. — Pewnie koniak z szampanem już na ciebie podziałały, bo zaczynasz mówić od rzeczy — Ewa jednak znów usiadła. — W czym niby moglibyśmy sobie pomóc? Sam rozumiesz, co przed chwilą powiedziałeś? — Nie jestem pijany. Słuchaj i nie przerywaj. Proponuję, żebyś przez jakiś czas była moją dziewczyną, a ja będę twoim chłopakiem.

Pewnego „cudownego” dnia obudziłam się w innym świecie i w innym ciele — w ciele sparaliżowanej księżniczki. I żwawo zerwałam się na nogi. Tylko że nie wszyscy cieszą się z takiego cudownego uzdrowienia. Mąż z radości zgrzyta zębami, jego kochanka przymierza status księżnej, a tajemny wielbiciel nie zawahał się przekazać pozdrowień przez najemnego zabójcę! Szansa na powrót do domu jest, ale trzeba do tego jasnego momentu dożyć. I najlepiej nie za murami klasztoru! A to oznacza, że czas wziąć sprawy w swoje ręce i pokazać im, że czasem wady to rodzynki.

Czy wiem, co to obsesja? Och, tak! Goniłem za nią po całym świecie przez prawie jedenaście lat. Była jedyną rzeczą, którą przez cały ten czas chciałem posiąść. I już prawie miałem ją w rękach, gdy stary skurczybył przejął ją na aukcji — złotą monetę Ludwika IX wybita na pamiątkę koronacji. Jakie zaskoczenie mnie czeka, gdy dowiaduję się, że po śmierci starego skąpca całą kolekcję odziedziczyła jego wnuczka, która najwyraźniej nie ma pojęcia, że trzyma w rękach fortunę. Czy jednak wie i tylko windowuje cenę? Aby zdobyć to, czego pragnę, jestem gotów na wszystko. Nawet udawać kogoś, kim nie jestem. Opracowując plan, nie wiedziałem jednak, że najpierw porwie mnie jej uroda, potem naiwność i dobroć. I sam już nie będę wiedział, czego chcę bardziej — monety czy ochrony dziewczyny przed takimi samymi drapieżnikami po jej dziedzictwie jak ja.

Zakochać się w kimś, o kim nic się nie wiedziało, mogło skończyć się prawdziwym piekłem – pomyślała Bibi Fisher tej nocy na przyjęciu, gdy odkryła, że mężczyzna, którego kochała, nie jest tym, za kogo się podawał. Musiała im wtedy usługiwać – jemu i jego pięknej towarzyszce – podczas ich zaręczyn. Wyglądało na to, że świetnie się bawił, oszukując ją. Bibi jednak nie zamierzała dłużej tkwić w kłamstwie. Postanowiła więc zakończyć to oszustwo i wyrzucić go ze swego serca i życia. Alexandre Chapman miał jednak inne plany dla nich obojga – i w żadnym z nich nie było miejsca na to, by Bibi go opuściła. Był gotów zatrzymać ją przy sobie, nawet w tajemnicy.

Vivien nienawidzi związków uczuciowych i woli ograniczać się do przelotnych spotkań. Dlatego gdy zobaczyła w barze niezwykle przystojnego mężczyznę, nie zawahała się ofiarować mu jednej namiętnej nocy. Pech jednak chciał, że kilka miesięcy później trafia na niego w zupełnie nieoczekiwanej sytuacji: muszą pracować ramię w ramię przy wspólnym projekcie. A najgorsze? Vivien odkrywa, że Clark jest uosobieniem wszystkiego, czego nie znosi – milionerem, aroganckim i zbyt intensywnym… we wszystkich znaczeniach. —Kiedy zobaczyłem cię po raz pierwszy, wiedziałem, że będziesz moja, Vivien. Ona nie znosi zaangażowania, on zaś pragnie głębokiej więzi. Czy uda im się znaleźć złoty środek? KSIĄŻKA 1 Z SERII „JEŚLI MNIE KOCHASZ”. MOŻNA CZYTAĆ NIEZALEŻNIE.

Ona jest na imprezie, uśmiecha się z całą kokieteryjnością osiemnastolatek i pewnością, jaką daje jej ta czerwona sukienka leżąca jak druga skóra, popijając swojego bezalkoholowego Shirley Temple, jak nakazują zwyczaje dla grzecznych dziewcząt. On zaczyna odczuwać skutki jet lagu i odpowiedzialności związanych z kierowaniem imperium w wieku dwudziestu siedmiu lat; jego szyty na miarę smoking sprawia, że wszystkie kobiety odwracają się, by na niego spojrzeć, zafascynowane. Ich spojrzenia się spotykają i on wie, że nic nie dało mu ucieczki sprzed dwóch lat, bo pokusa nie zniknęła: stała się nieodparta… a teraz nosi szpilki.

Kiedy Christy miała sześć lat, straciła wszystko: rodziców, dom i dotychczasowe życie. Jak się okazało, jej rodzony wujek, który był opiekunem dziewczynki, przegrał ją w karty dziesięć lat temu. A teraz, dziesięć lat później, zwycięzca pojawił się, by odebrać swoją wygraną i wywrócić życie Christy do góry nogami.

Ona uciekała przed swoją przeszłością. On nigdy nie wypuścił swojej. Gdy Jesenia znalazła się pod cudzym dachem, nie wiedziała jeszcze, że największe niebezpieczeństwo nie czai się w zewnętrznym świecie, lecz w tych, którzy potrafią widzieć ją na wylot. Mano nie zadaje pytań. Ale jego milczenie jest lustrem, w którym nie sposób się ukryć. Każdy jego spojrzenie, każda milcząca obecność to wyzwanie, na które trudno nie odpowiedzieć. Mroczna historia o miłości silniejszej niż strach. Historia o dwóch duszach, które powoli, lecz nieuchronnie krążą wokół siebie — aż do momentu, gdy ucieczka staje się niemożliwa.