Dystopia

W niedalekiej przyszłości ludzkość podzieliła się na cztery klasy społeczne. Przedstawiciele każdej z nich mieszkają w wyznaczonych dla nich dzielnicach i praktycznie nie kontaktują się ze sobą. Łatwiej byłoby dostać gwiazdę z nieba, niż przedstawicielowi najniższej klasy „C” przedostać się do elitarnego środowiska. Jednak bohaterowi mojej opowieści, Erikowi, udaje się to osiągnąć. Podobnie jak bohater powieści Marka Twaina „Książę i żebrak”, zamienia się swoim miejscem w społeczeństwie z Tedem – przedstawicielem najwyższej klasy „E”...

Kiedy iluzja pęka, zostaje ci tylko odłamki. Wybór należy do ciebie — wyrzucić je i zbudować nowe życie albo zebrać i posklejać na nowo. Tak bardzo pragnęłam tworzyć coś nowego, ale los za każdym razem wszystko burzył. I znowu mam w dłoniach odłamki. Czy zdołam złożyć z nich dawne życie? Czy na zawsze pozostanę jedynie częścią iluzji?..

Często wydawało mi się, że świat wokół mnie jest iluzją. Wszystko wyglądało na nieprawdziwe: ja, ludzie wokół, domy i natura. Podobało mi się moje życie, ale niepokojąca myśl o iluzoryczności świata stale przegryzała się do mojej świadomości, podkopując pewność. Śmiano się ze mnie. Ale z każdym dniem coraz mocniej wierzyłam, że pewnego dnia się obudzę i znajdę się w innym świecie. Stanę się inną. Świat stanie się inny. Stracę wszystko, co mi drogie. Zostanę sama. Strach stał się moim stałym towarzyszem. Próbowałam pozbyć się swoich natrętnych myśli, ale one raz po raz zwyciężały. Pochłonęły mnie. Strach zwyciężył. Zniszczył mój iluzoryczny świat pewnego niczym nie wyróżniającego się jesiennego poranka.