Tatiana Gurkało

Żyjesz sobie spokojnie, niczego złego się nie spodziewasz, a tu nagle z lustra wypełza jakiś potworny facet, nazywa cię tą, którą chroni, i wciąga do swojego świata, nie zważając na protesty i obiecując ochronę. I co potem zrobisz, skoro tam pełno demonów, które mogą cię zjeść? A jeszcze są demony, które nie jedzą ludzi, bo są mądre. Chłopaki przypominają buddyjskich mnichów z bardzo dziwnym posługiwaniem. Jednoręcy przystojniacy, którzy po prostu uch, zguba dla dziewczyn, a nie mężczyźni. No i jeszcze wielu innych. A porywacz coś ukrywa, wciąga w przygody, kradnie i nie chce odpowiadać na pytania. Gad jakiś, nie inaczej!

Jest świat, w którym mogą żyć tylko magowie. Co więcej, mogą tam żyć wiecznie – o ile nikt ich nie zje, nie zabije albo sami nie przepadną nie wiadomo gdzie. Jest miasto w górach, które trzeba chronić przed demonami, dziwnymi stworzeniami i ludźmi pragnącymi siły, władzy i nie wiadomo czego. I jest człowiek, właściwie obcy, którego sprowadzono do tego miasta po tym, jak zniszczono jego rodzinne – w innym świecie. Ale dla tego człowieka miasto w dolinie jest bardzo drogie. I ludzie są drodzy. I dla nich zaryzykuje, popełni głupstwa i dokona czynów, i otrzyma za to wszystko karę. Czy jednak nagrodę?

Trzecia książka cyklu „Kamińce” Jeśli los kogoś lubi, nie pozwoli mu się nudzić. Zwłaszcza gdy w pobliżu są zdecydowani studenci, kilku szpiegów, masa wojowników i starożytna forteca. Studenci odkryją tajemnice, o których wszyscy dawno zapomnieli i nie chcieli wspominać. Wojownicy przetestują wytrzymałość narzeczonego córki dowódcy. Rudy kot złapie podejrzane gryzonie. A jego właściciel kupi i wypróbuje nie mniej podejrzany eliksir. I gdy ulubieniec losu uzna, że wszystko, co mogło pójść źle, już się wydarzyło, los się uśmiechnie i przywróci mu zdolności – i to znacznie więcej, niż kiedykolwiek stracił. I życzy mu wszystkiego najlepszego. Los w ogóle lubi się bawić.

Każdy szuka czegoś swojego. Komuś potrzebne jest miłość, taka na całe życie. Komuś tylko czas, żeby w końcu załatwić wszystkie swoje sprawy. Komuś tajemnice starej szkoły. A komuś wnuk, który wziął się znikąd, zupełnie niepotrzebny, ale i tak trzeba szukać — byłej żony i podejścia do tego wnuka.

Jeśli długo prosisz los o przygody, nie ma co się dziwić, gdy w końcu je podrzuci. Prawie pod nogi. W postaci dziewczyny, nie piękności, niestety, ale „dziewczyny w opałach”. I nie, ratując dziewczynę, przygody się nie kończą – one dopiero się zaczynają. Taka już jej natura. A jeśli ktoś zgodził się pilnować jej w szkole magii, to naiwnością jest myśleć, że będzie łatwo.