Inna Kamikadz

Zawsze myślałam, że w życiu wszystko jest proste. Nie wyszło – trzeba iść dalej. Jednak na drodze pojawiła się przeszkoda o mętnych zielonych oczach i uporem upartego osła. Stał się całodobowym koszmarem, cierniem w dupie, murem, na którym oparł się fundament mojego życia. Wypił mój opór, strach, duszę – stał się zaćmieniem, z którego nie wiem, czy wypłynę.

Jestem sierotą, podrzutkiem bez rodziny, prawdziwym głupcem, który nie zdołał zostać dobrym mężem i ojcem. I czemu mnie nie zabiło, tylko kontuzjowało? Każdy ma za sobą wypaloną ścieżkę błędów i osiągnięć, a ja – zgliszcza ciągnące się na kilometry. Każdemu trafia się druga szansa. Los i mnie ją podrzucił. On zamieszkał u mnie w domu, bezczelnie zmuszając do miłości, nauczył brać to, co dają, przyjmować, gdy oferują. Ona to szalone tumbleweed, które osiadło nie tylko w mojej kuchni, lecz znacznie głębiej.