Halina Kor

Co może mi się przytrafić podczas śnieżycy? Dokładnie, nic dobrego. Co może zakłócić moje spokojne, uporządkowane życie? Odpowiedź brzmi: tylko on… a właściwie oni. I co zmieni się w moim życiu? Dokładnie — wszystko!

Rozwód. Dla niektórych – tragedia, powód do depresji, łez i fatalnych decyzji. Dla mnie – spóźniony krok. I zamiast opłakiwać stracone lata, krzątam się w poszukiwaniu piątego kąta, próbując rozprawić się z problemami pozostawionymi przez byłego. Daję sobie pięć dni, by złapać oddech i nabrać sił do dalszej walki. Lecę do Turcji, zabierając ze sobą przyjaciółkę z dzieciństwa. I oto, w chwili słabości, żaląc się na los, z rozpędu wykrzykuję: „No gdzie ci mężczyźni, którzy rozwiązują wszystkie problemy jednym pstryknięciem palców?” Niesamowite, ale wszechświat usłyszał moją prośbę i zesłał… „szczęście”. Tylko, jak to bywa, nie w porę. Zgodnie z prawami gatunku, jego zdanie kategorycznie rozmija się z moim… Pędzi na pełnej szybkości, z impetem walca drogowego… Ubije? Niech spróbuje!

Kobiety to dla mnie tylko dodatek. Zawsze traktowałem je jak konsument. Mnie to satysfakcjonuje, a ich… nie mój problem. Ale oto w moje życie wdziera się huragan — niesamowita siła, zdolna zmienić los każdego, nawet tak zrównoważonego i samowystarczalnego faceta jak ja. Jej obecność to burza, której nie da się zatrzymać. Nie zdziwię się, jeśli to przez nią wymarły mamuty: po prostu zalała je informacjami, zagadała, zmusiła do rzeczy niemożliwych, okradła, a potem wystawiła na mróz. To nie dziewczyna — to pomiot piekła, którego sam szatan wyrzucił za swoje wrota, bo nawet diabły jej nie wytrzymały! Czy zdołam się oprzeć? Może… Ale to starcie zmieni mnie na zawsze. Dzięki za ❤️. Wizualizacja bohaterów w moim blogu https://booknet.ua/blogs/post/396940

Zwykły, niczym nie wyróżniający się piątek. Wskazówka zegara leniwie przesuwa się do przodu, jakby celowo przedłużając dzień pracy. Szef działu zniknął z horyzontu już wczoraj — i to wyraźnie zdemoralizowało zespół. Pracownicy ze wszystkich sił odkładają moment, w którym będą musieli wreszcie zanurzyć się w sprawach. W powietrzu unosi się nieoficjalny pomysł — urządzić spontaniczny mini-sabantuj... Aż nagle — głośne kroki w korytarzu zmuszają dział sprzedaży do natychmiastowej czujności. Wszyscy milką, przenoszą wzrok na drzwi… Otwierają się gwałtownie, ukazując nieznajomego. Panie przeciągle westchnęły — jakby trafione prosto w serce. Mężczyźni prychnęli niejednoznacznie, od razu oceniając rywala. A ja… czuję: on jest tu nie bez powodu. Wizualizacja bohaterów w Moim Blogu https://booknet.ua/blogs/post/404098

Nigdy nie umiałam wybierać mężczyzn... Gdy tylko skończyłam osiemnaście lat, mężczyzna sam mnie wybrał, stawiając mnie przed faktem dokonanym. Był władczy, niebezpieczny, okrutny… ale nie wobec mnie. Świat przestępczości — to był jego świat. A ja stałam się małą radością… pocieszeniem. Jego świat zniszczył mój! Runął lawiną i stratował… Ale okazałam się silniejsza. Przetrwałam. Minęło wiele lat. Rany się zagoiły, pozostawiając jedynie blizny. A wydarzenia z przeszłości mózg odtwarzał tylko we śnie — jak kadry starego filmu grozy. Teraz to ja wybieram mężczyzn. Tylko z wiekiem gust nie stał się bardziej wyrafinowany. Wciąż ciągnie mnie do tych, dla których niebezpieczeństwo jest stylem życia. Jestem Lilia. Pajęcza Lilia… Piękna z zewnątrz, ale pusta w środku. Pustokwiat. Spojrzenie! I oboje — na haczyku…

On — pułkownik tajnej jednostki specjalnej, samotny wilk, cyniczny, który nikomu nie ufa. Dopóki nie spotkał jej — Śnieżnej Królowej o oczach zimnych jak lód. Ona — młoda dziewczyna, która została sierotą i zmuszona jest codziennie walczyć o swoje prawa w starciu z krewnymi. Znają się… ale on jej nie pamięta, a ona uważała go za Anioła, dopóki nie dowiedziała się, że jest po stronie wroga… Obsceniczne słownictwo, narracja z perspektywy obojga bohaterów, odważne sceny, 18+ i oczywiście szczęśliwe zakończenie. Historia w całości wymyślona przez autora i nie ma żadnych rzeczywistych pierwowzorów. Wizualizacja bohaterów pod linkiem https://booknet.ua/blogs/post/396843

Za darmo! Za stołem siedzi mężczyzna po trzydziestce. Lekki zarost, krótka fryzura, prosty nos, pełne usta i zimne, wręcz lodowate spojrzenie zmrużonych oczu. Na sekundę oderwał się od jakichś papierów, błyskawicznie na mnie zerknął i dalej, jakby nic się nie stało, wrócił do swoich spraw. Gabinet ponury jak jego właściciel i atmosfera niesamowicie przytłaczająca. Od niego emanuje jakaś fala — mocy, siły, władzy, chłodu? Nie da się tego nawet słowami oddać. Po prostu czuję się przy nim strasznie nieswojo. Mówiłam, że nie lubię mężczyzn? Teraz ich jeszcze się boję, a zwłaszcza tego pana. *Historia opowiedziana przez dwoje bohaterów. *Skomplikowane relacje. *Kryminał. *18+

Jak tylko ta kobieta pojawia się w moim życiu — nie oczekuj niczego dobrego. Ona jest zwiastunem apokalipsy. Pędzi przez życie jak tornado, zostawiając po sobie ruiny. Ale wszystko to uświadamiasz sobie później… gdy już stoisz na szczycie tych samych ruin. A pierwsze wrażenie jest zupełnie inne. Jest piękna, towarzyska, jaskrawa, seksowna… Lecz lepiej podziwiać ją z daleka. Wystarczy przekroczyć granicę — i już jesteś celem. Tak było wcześniej, tak będzie i teraz. Wizualizacja bohaterów w moim Blogu https://booknet.ua/blogs/post/401929 Dziękuję wszystkim za „Lubię to”♥, subskrypcję i komentarze.

On jest bez emocji, rozważny, niewrażliwy, nieco depresyjny. Jego świat jest czarno-biały. Wymazał przeszłość, by stworzyć idealną przyszłość. Jego życie ma określony układ, system. Ale gdy tylko poddał się nieznanej sile, życie przestało być codzienne. Po prostu uratował ją… Ona marzyła o ratowaniu ludzi, dawaniu im życia. A zobaczyła śmierć. Są tacy różni, lecz przyciąga ich do siebie z niewiarygodną siłą.

Za darmo! Historia jest całkowicie wymyślona przez autora i nie ma żadnych rzeczywistych pierwowzorów. – Słucham pana uważnie – staram się powiedzieć bez drżenia w głosie. A on siedzi i milczy. Pewnie stracił mowę. Twarz ma zaniepokojoną i oszołomioną. Nie wie, biedak, jak się do mnie zbliżyć. Nie, nie jestem mściwa, po prostu mam dobrą pamięć i jestem zła. A on… nic takiego. Nie w moim typie… ale kiedy światło z okna pada na niego w ten sposób, to nawet całkiem nic. Myślami daję sobie policzek. Boże, o czym ja myślę? Jeszcze wczoraj nazwał mnie bezmózgą kurą, rano macał mnie po tyłku, a teraz wypala dziurę w głowie. Dobra, czas skończyć te pojedynki wzrokiem.