Dana Long

Wiera żyje w szczęśliwym małżeństwie z ukochanym mężem, lecz niespodziewanie poznaje okrutną prawdę: ich związek to jedynie część cynicznego planu przejęcia biznesu jej wujka. Stając się więźniarką we własnym domu, z trudem odnajduje drogę do wolności dzięki osobistemu kierowcy, który jest w niej zakochany. Ucieczka prowadzi Wierę do nieznanej wsi, gdzie spotyka Andrija – mężczyznę, obok którego znów uczy się marzyć i czuć. Przeszłość jednak dogania ją na nowo: zdrada bliskich, kolejne porwanie i desperacka walka o wolność. Między ucieczkami, stratami i nowymi uczuciami Wiera musi dokonać trudnego wyboru. Będzie musiała zaryzykować wszystko, by ocalić ukochanego i odzyskać prawo do szczęścia.

Po zdradzie Lana złożyła sobie obietnicę: żadnych więcej uczuć. Ale wszystko zmienia się w jednej chwili, gdy niespodziewanie poznaje chłopca… i mężczyznę, od którego nie sposób oderwać wzroku. Wład — dojrzały, władczy, zbyt atrakcyjny, by pozostać jedynie znajomym. Jego głos sprawia, że serce traci rytm, a dotknięcia zacierają granicę między rozumem a instynktami. Jednak w cieniu ich relacji ktoś obserwuje. Ktoś, dla kogo szczęście Lany jest osobistym zagrożeniem. Ktoś, kto z łatwością zamienia przeszłość Włada w broń do realizacji swoich celów. Uczucia rozpalają się, kłamstwo zbliża się zbyt blisko, a rzeczywistość staje się chwiejna. Gdzie kończy się miłość, a zaczyna niebezpieczeństwo? I czy można zaufać temu, kogo wpuszcza się do swojego serca… i do swojego łóżka?

Jej miłość stała się pułapką. Jego miłość — obsesją. Gdy Alina postanowiła odejść od Wadima, nie mogła sobie wyobrazić, że ucieczka obróci się w okrutną karę. On nie tylko jej nie puścił — stał się zagrożeniem, które zlekceważyła. Wszystko, co między nimi było: namiętność, czułość, zaufanie — w jego oczach zmieniło się w zdradę. A teraz ona jest ofiarą jego bólu, gniewu i zazdrości. Gdy ostatnie siły ją opuszczają, a świat zaczyna gasnąć, jedyne, co może go powstrzymać — prawda, którą zachowała do końca. — Jestem w ciąży z tobą…

Jeden ślub zniszczył jej samoocenę, a jedna fraza – „odchodzę” – na zawsze zmieniła jej życie. Ewa myślała, że jej serce umarło, dopóki nie spotkała Jego. Miron nie obiecuje miłości, jest jedynie otwarty na relację bez zobowiązań, ale Ewa nie zadowalają już półśrodki. Postawiła na szali wszystko: swoją godność, spokój i resztki dumy. Zmusí go, by poczuł to samo, co ona, bez względu na cenę.