Anna Sny

— To gra ludzkim życiem! — krzyczę, odwracając się do kamer. — Czy w ogóle zdajecie sobie sprawę, co robicie?! Ale im jest obojętnie. Dla nich jesteśmy pionkami. Oni łamią ludzkie życia, nie wahając się. Obserwują nasze cierpienia jak spektakl. I nawet ci, których uważałam za bliskich… Oni też są po tamtej stronie.

Co robić, jeśli przypadkiem przyłapałam snajpera w trakcie roboty, ukochany zapadł się pod ziemię, a życie rzuca mnie na różnych dupków gotowych wykorzystać mnie bez mojej zgody??? Ale wciąż mam przy sobie mojego najbliższego przyjaciela… Ike’a. I nie zamierzam opuszczać łapek i mówić: „Tak, mój panie”! Chcecie mnie złamać? Lepiej oszczędźcie sobie nerwów. Ja świetnie umiem je trzepać!

- Nie interesuje mnie twoja opinia. To fakt! Mój syn zostanie ze mną. Jestem jego ojcem. Po tych słowach wszystko we mnie się rozpada. Staram się zachować resztki panowania nad sobą. W duszy szaleje uraza i strach przed utratą MOJEGO syna. Co by się z nim stało, gdyby wtedy nikt go nie znalazł? Na samą myśl robi mi się niedobrze. Nie pozwolę, by ktokolwiek mu zaszkodził. Nie oddam! To dziecko, nie rzecz. On jest żywą istotą, ze swoimi emocjami i uczuciami. Gdzie ten nieszczęsny tatuś był wtedy?! Rozsądek właśnie się ze mną pożegnał. I z pełnym przekonaniem, bez hamulców, jestem gotowa oddać się w łapy wszechogarniającego wybuchu.