Anotacja do książki "Świąteczny urlop"

- Usłyszałaś mnie? Kazałem natychmiast przynieść wszystkie dokumenty. Jesteś zwolniona! – patrząc na mnie z góry i niszcząc wzrokiem powiedział szef. Czuję się jak mała myszka, która wpadła w pułapkę wielkiego czarnego kota, nie, nie kota – ogromnej dzikiej bestii. – Ale ja nie jestem winna. – głos mi drży, ledwo powstrzymuję łzy, jak małe dziecko. Aleksiej Władimirowicz odwrócił się, usiadł w fotelu, odchylił się na oparcie i dalej niszczył mnie lodowatym spojrzeniem. – Nie mam teraz czasu na ciebie ani na szukanie winnych. Zrób, co kazałem. W milczeniu, na watowych nogach i z całkowitym rozpaczą wyszłam do recepcji, cicho zamykając drzwi gabinetu szefa. Oto skończył się mój pierwszy i ostatni dzień w nowej pracy. Sen był proroczy. Dokładnie.