Anotacja do książki "Kobieta w zimnej wodzie."

Adnotacja Olena Seweryna nie szukała nowego życia — próbowała zrozumieć stare. W wieku czterdziestu lat, pozostawiona sam na sam z ciszą pustego domu, wiedziała o człowieku wszystko: jak pęka psychika, jak ratuje czystość, jak przetrwają ci, których nikt nie słyszy. Gdy znalazła się na zimnym wybrzeżu Skandynawii — w ciele wdowy z dwojgiem małych dzieci, bez domu, bez pieniędzy i bez ochrony — musiała uczyć się na nowo: ogrzewać, leczyć, dogadywać się, żyć. Tu nie wierzono słowom. Tu wierzono temu, co działa. Czysta woda. Ciepłe ściany. Przygotowana ryba. Spokój w głosie. I miłość, która przychodzi nie jako ratunek — lecz jako wybór dwojga dorosłych ludzi w świecie chłodu.